Patrick Krolis, ‘Ik heb altijd passie gehad voor fotografie’

Onderstaand artikel over mij verscheen vandaag in het dagblad De Ware Tijd van 27 september 2008, ik heb het in zijn geheel overgenomen. En inderdaad ik sta liever achter de camera dan ervoor

Patrick Krolis
‘Ik heb altijd passie gehad voor fotografie’

Tekst en beeld: Rosita Leeflang

27/09/2008

"Marina, kun je een glaasje cola voor me halen, alsjeblieft?" Het is lachen, Patrick Krolis heeft zijn oude gewoonte nog steeds niet achter zich gelaten.

Veertien jaar gaf hij zijn krachten aan de Fernandes Bottling Company, waarvan de laatste jaren als directeur. In februari 2006 hield hij het voor gezien, het was tijd voor een nieuwe uitdaging. De perspectieven waren er, maar niets wees erop dat de passie die ontstond  toen hij vijftien jaar oud was, hem nu zoveel levensvreugde zou geven: fotografie. Onder het genot van een glas coca-cola, die zijn nichtje hem even later aanreikt, vertelt Krolis als een spraakwaterval over zijn nieuwe liefde.

Patrick Krolis staat bij een van zijn 'naaktfoto's'. De drie meisjes worden begluurd terwijl zij aan het babbelen zijn. " Dit is een van de foto's waarbij ik het gevoel heb van hoe langer ik ernaar kijk hoe mooier ik het ga vinden.-

Op tafel liggen vijf prachtige foto's. Ze zouden zo uit een internationaal modeblad gehaald kunnen zijn. De foto's vertellen een verhaal. De details zijn zodanig uitgewerkt dat je blijft kijken. Het zijn de jongste foto's gemaakt door Krolis. Ze zullen binnenkort worden gepubliceerd in een Surinaamse magazine: full colour. Het is zijn eerste commerciële fotoshoot geweest. "Mode en schoonheid hebben tegenwoordig mijn aandacht. Voor deze foto's zijn we de hele dag bezig geweest met een team van twintig man. En ik ben tevreden met het resultaat. Alleen aan de laatste foto moet ik nog sleutelen." Hij leunt achterover, steekt een sigaret op en pakt de laatste foto op. "Ja, ik vind het iets te donker." Duidelijk is dat Krolis niet gauw tevreden is over zijn producties.

Hart en ziel
De allereerste dag dat hij een camera klikte, kan hij zich nog vrij goed herinneren. "Mijn vader werkte bij LBB ('s Lands Bosbeheer ... red) en in de vakanties gingen we naar Blaka Watra, wat in die dagen een verre reis was. Mijn vader had een fototoestel en als jongen van vier mocht ik af en toe klikken van hem." Maar de passie kwam op vijftienjarige leeftijd als leerling van het Miranda Lyceum. Tijdens de tekenles, die hij kreeg van Kitty Tjong Piang Gi, moesten ze huizen tekenen. Krolis had echter een beter idee en vroeg de leerkracht of hij in plaats van te tekenen de huizen mocht fotograferen. Gelukkig was Tjong Piang Gi wel in voor iets nieuws en de jeugdige Patrick kreeg toestemming. "Ik ben er met hart en ziel in gedoken. Ik heb toen zoveel gefotografeerd dat ik dat jaar heb verloren. Ik moest de klas overdoen." Wat namelijk speelde was, dat er toen nog geen sprake was van digitale fotografie. De foto's die hij maakte, moesten namelijk in een donkere kamer worden ontwikkeld. "Dan neem je de tijd om de kwaliteit van de foto's zo mooi mogelijk te krijgen. Ik deed het met een vriend van me en soms waren we tot wel elf uur 's avonds bezig." Jammer genoeg heeft Krolis geen enkele foto meer van deze tijd.

Fotografie
depressief
De volgende fase in het hoofdstuk fotografie in zijn leven, kwam toen hij levensmiddelentechnologie ging studeren in Brazilië. Krolis raakte ontzettend gefascineerd door het land, maar meer nog door het contrast van arm en rijk. De jonge student ging toen veel armoede fotograferen, maar werd na een poos fotografie depressief. "Ik ben ermee gestopt, want ik werd depressief van de dingen die ik zag.  Ook was het duur om als student zoveel te fotograferen. Van de 150 dollar die ik kreeg moest ik rondkomen en foto's maken. Dat ging niet. Ik heb alles daar laten liggen toen ik terugkwam naar Suriname." In 1992 keerde hij naar Suriname terug en ging werken voor de Bottling.
Het was in die periode dat de passie weer ging sluimeren. Het werd een creatieve outlet voor het werk en bracht zijn leven in balans. Zijn eerste digitale camera kocht Krolis tijdens een vakantie in 2002. Hij maakte er leuke foto's mee en toen hij bij thuiskomst de foto's downloadde op de computer gebeurde het. Alsof op dat moment het knopje werd omgedraaid. Zijn passie was herboren en niet lang daarna kocht hij een andere camera.

Naaktheid
als kunst
Een bepaalde voorkeur voor objecten had hij op dat moment niet en alles dat langskwam werd gefotografeerd. Tot Krolis eind november 2004 in contact kwam met een Nederlandse fotograaf die mode fotografeerde. Hij trok met hem op en sinds toen zijn schoonheid, glamour en mode zijn allerliefste onderwerpen. Maar ook naaktheid als kunst. Op dat moment staat de fotograaf op en haalt verschillende grote werken, allemaal naakte werken van zowel vrouwen als mannen. Naakt, zonder dat de intieme delen zichtbaar zijn. "Dit doe ik thuis en dus privé. Ik hou ervan om helemaal vrij te zijn. Kunstig. Ik stop graag mijn eigen visie in het product van een klant. De foto moet wat te vertellen hebben. Het beeld moet interessant zijn om naar te kijken", verduidelijkt hij.
Krolis zegt vaak rond te lopen met shots in zijn hoofd en zich helemaal in zijn element te voelen wanneer hij klikt en de shot precies uitvalt zoals hij gepland had. "Ik kan de omgeving mee laten spreken met personen of juist laten contrasteren. Ik moet zeggen dat ik een aardig oog heb voor een tegenstellende achtergrond." De fotograaf wijst daarna op een kleine muur, waar hij zo tegenaan kijkt wanneer hij op zijn balkon zit. De muur zit vol graffiti. Vervolgens wijst hij twee foto's die deze stelling van hem onderbouwen. Kijkend naar de foto is het moeilijk te geloven dat het om dezelfde muur gaat die zichtbaar is vanaf zijn balkon.

Fotogeniek
Bij het maken van een foto is naar zeggen van Krolis niet alleen de technische kant, zoals de pose of lichtinval belangrijk. Mensen moeten ook zichzelf zijn, de foto is dan bijna altijd veel mooier. Houdt iemand er niet van gefotografeerd te worden, dan duurt het wat langer om hem vast te leggen. De persoon op zijn of haar gemak stellen moet dan eerst. "Een ieder is fotogeniek. Bij de ene duurt het alleen wat langer om hem vast te leggen." Krolis is van mening dat ook de fotograaf interesse en tijd moet hebben om het onderwerp vast te leggen.
Een voorkeur voor een sessie in de studio of buiten heeft de fotograaf niet echt. Wel is hij van plan in de komende periode meer buitenopnames te gaan maken. De reeks op tafel is een voorproefje van wat komen gaat.

Boordevol talent
Surinamers zitten boordevol talent, maar kunnen niet samenwerken, meent Krolis. Dat maakt dat zij op een bepaald moment met minder genoegen gaan nemen, terwijl het niet hoeft. Het land heeft heel veel talent, maar alles is onderontwikkeld. Weliswaar zijn er een paar leuke opleidingen, maar het fotografeertalent zet niet door om er een leuk beroep van te maken. De gedachte is namelijk dat je niet kunt leven van fotografie. Krolis weerspreekt dat. "Dat komt door gebrek aan transparantie en structuur. Prijzen blijven geheim en personen worden tegen elkaar uitgespeeld." Een goede ontwikkeling is dat de billboards aan de kant van de weg vaker door Surinamers worden geproduceerd. "Want het is te gek voor woorden dat er foto's van het internet worden geplukt daarvoor, terwijl er zoveel talent hier rondloopt."

Patrick Krolis maakte deze foto bij de ondergaande zon op Nieuw Amsterdam. Al enige tijd liep hij met het idee rond. Een dag voor zijn jaardag in 2007 ging hij met de modellen naar Commewijne en kon het moment vastleggen in The Last Rays of light. Dubbelzinig, want het was ook de Last Ray of light voor zijn jaardag.-

Doré-modellen
Krolis werkt uitsluitend met Doré-modellen. Tijdens zijn eerste ontmoeting met Henk en Judith Uiterloo van Atelier Doré raakten zij vijf uren aan de praat. Hun wederzijds geloof in het bereiken van hoge standaarden was aanstekelijk. "En nu heb ik vreselijk veel plezier in mijn werk en ben ontzettend gelukkig. Mijn doel is om commercieel en artistiek succesvol te zijn. Maar daarnaast wil ik ook een bijdrage leveren dat Suriname met zijn modellen en achtergronden op de kaart wordt geplaatst. Ik wil dat Suriname op een dag een hit wordt. Simpel omdat ik weet dat het kan."
Krolis wil op commercieel gebied interessante dingen gaan doen met fotografie. Een voornemen is dan ook het bouwen van een eigen studio. "Nu ben ik nog aan het improviseren thuis of huur een studio, maar dat gaat spoedig veranderen."-.